De laatste rit was de koniginnerit van de tryptique. Ze was 132km lang en de start en aankomst was in Lierneux.

De 2de etappe startte in Eupen en kwam aan in Elsenborn. Vanaf km 1 ging het omhoog tot km 11. De snelheid lag relatief hoog want verscheidene renners probeerden om weg te geraken. Niemand die er weer goed in slaagde want bijna alle onsnappingspogingen werden teniet gedaan. ik probeerde zelf ook een paaar keer mee te springen maar werd telkens terug gegrepen. Uiteindelijk vertrok er een groep van 6 renners met daarbij ploegmaat Kjell Vandriessche. Kjell was leider in de rushes en vertsevigde zijn positie door weg te rijden en nog wat punten te sprokkelen.

De tryptique Ardennais is een 3daagse wedstrijd. De eerste etappe werd verreden tussen St-Vith en La Calamine over 142km met 9 klimmetjes. 

In Merchtem stonden 19 snelle rondjes van 6.5km op het programma. Een 178 renners kwamen een rugnummer afhalen en om 3 uur waren we weg. Zoals gewoonlijk ging het er snel aan toe van in de start. De brede platte wegen gingen niet direct voor veel verandering zorgen. Na een snel eerste uur geraakte er toch 13 man weg. Hun voorsprong schommelde tussen de 20 en 30 seconden voor een ronde of 5. Dan viel het peloton wat stil en namen ze al rap een minuut. Met nog 4 rondes te gaan schoten ze terug in gang en dit zorgde ervoor dat we nog 40 seconden achter zaten.

In Pulle stond het provinciaal kampioenschap op het programma. 17 rondes moesten worden afgelegd oftewel 145km.

154 renners kwamen een rugnummer afhalen en daar hadden de heren van de wielerbond blijkbaar heel wat last mee. Na meer dan een halfuur aanschuiven kon ik toch een nummer bemachtigen. In Niel stonden 15 rondjes op het programma. Het eerste deel van het parcours viel nog mee, maar het 2de deel was zoals een criterium. Veel bochten, smalle baantjes en korte rechte stukken. In het begin hadden mijn benen nog even nodig om erin te komen. Het melkzuur zat nog overal en meer doen dan volgen zat er niet in. 15 renners reden weg na 4 rondes en deze zagen we niet meer terug.

Er stonden 138km op het programma met enkele serieuse klimmetjes. Voor de start was het al aan het regenen en hagelen dus het beloofde een plezant ritje te worden. Na 8km draaiden we al de eerste klim op. Mijn benen draaiden niet en het was harken om boven te geraken. Dit was het verhaal voor heel de rit tot na 60 km ik er gewoon vantussen werd gereden op een van de klimmetjes. Ik kwam terecht in een klein groepje en we konden nog de aansluiting maken met het peloton, maar op het volgende neidig stukje berop vloog ik er weer af. Nu definitief.

Vandaag moesten we 136km afleggen. 2 rondes van 50km en 2 van 16.

133 km stonden op het programma waarvan 116 in lijn en 1 lokale ronde van 17km. Vlak voor de start begon het te regenen maar gelukkig was het maar van korte duur. Na 10min koersen kwam de zon er al door. Niemand geraakte echt weg in de aanvangsfase, het was maar op het eerste klimmetje van de dag dat 7 renners wegreden. Ik kon niet mee met die mannen want ik was al op mijn adem aan het trappen. De 7 draaiden goed rond en kregen al rap een voorsprong van een minuut. In het peloton wou niemand echt doorrijden en hun voorsprong groeide alleen maar.

Tussen Bastogne en Luik stond er een koers van 180km op het programma met 9 hellingen en dezelfde finale als de profs. De winnaar hier verdient niet alleen veel geld maar zeer waarschijnlijk ook een profcontract.